Benchmarks

Een benchmark is het alternatief waartegen je wordt afgezet: wat er gebeurd zou zijn als je gewoon de index had gekocht.

De keuze is geen bijzaak. Bèta, alfa, tracking error, de informatieratio en de capture ratio's zijn allemaal ten opzichte daarvan gedefinieerd. Wissel je van benchmark, dan veranderen die stuk voor stuk.

De vier beschikbare

S&P 500. De 500 grootste Amerikaanse bedrijven, en de standaardreferentie voor Amerikaanse large-caps.

MSCI World. Ongeveer 1.500 grote en middelgrote bedrijven uit 23 ontwikkelde markten. De breedste van de vier, en het dichtst bij "wereldwijde aandelen" als uitgangspunt.

EURO STOXX 50. De 50 grootste blue chips in de eurozone. Smal en geconcentreerd.

STOXX Europe 600. 600 grote, middelgrote en kleine bedrijven in heel Europa, ook buiten de eurozone. De brede Europese variant.

Er een kiezen

Kies degene die weergeeft wat je anders gedaan zou hebben. Die vraagstelling beslecht het meeste.

Is je alternatief voor zelf beleggen een wereldwijde tracker, dan is MSCI World je benchmark, wat er verder ook in je portefeuille zit. Beleg je bewust in Europese bedrijven, dan vertelt STOXX Europe 600 je of je selectie iets toevoegde ten opzichte van de regio als geheel.

Wat niet werkt is de index kiezen waar je portefeuille het meest op lijkt om er goed tegen af te steken. Een Europese portefeuille afgezet tegen de S&P 500 in een jaar met een sterke dollar wordt vergeleken met een valutabeweging in plaats van met een beleggingskeuze.

Valuta zit in de vergelijking

Alles in Gylder wordt in euro getoond, inclusief de benchmark.

Een Amerikaanse index vanuit euro-perspectief draagt dus de beweging van de dollar tegenover de euro in zich. In een jaar waarin de S&P 500 steeg en de dollar daalde, steeg de benchmark in euro minder, en verbetert jouw prestatie ertegen zonder dat er iets aan je posities veranderde.

Dat is geen vertekening maar de eerlijke vergelijking, want een Amerikaanse index aanhouden als euro-belegger zou je precies aan die valutabeweging hebben blootgesteld. Het is goed om te weten voordat je het resultaat aan je selectie toeschrijft.

Waarom er niets kan staan

Benchmarkmaatstaven hebben benchmarkgegevens nodig over je hele periode. Ontbreken die, dan toont de hele groep een streepje in plaats van een getal, en meestal betekent dat dat de koersen van die index nog niet opgehaald zijn en niet dat er iets mis is met je portefeuille.

Wat een benchmark niet kan zeggen

Of de vergelijking eerlijk is. Een geconcentreerde portefeuille van vijf posities en een index van 1.500 bedrijven zijn verschillende dingen, en de index verslaan met vijf namen zegt evenveel over genomen risico als over kunde.

Of je iets anders had moeten doen. Gylder beveelt geen benchmark aan en beoordeelt je niet tegen een index die het zelf gekozen heeft. De standaardkeuze is een beginpunt, geen mening over je aanpak.

Iets over een periode die je niet gekozen hebt. Benchmarkcijfers worden per periode herberekend, en een portefeuille die een index over vijf jaar verslaat kan er over één jaar bij achterblijven.